این نوشته ناب و زیبا از محسن مخملباف را هم از دست ندهید. من عاشق این فیالبداهه نویسیها هستم، نوشتههائی که سالها و ماهها در ذهن میمانند و همانجا پخته میشوند و ادیت میگردند و بعد ناگهان روزی که قلم به کاغذ میگذارید مینویسید و مینویسید و مینویسید. جالب اینکه نه ادیت میخواهند و نه حتی یکبار خواندن برای غلطگیری چون غلطی ندارند و مدتها در ذهن ماندهاند و بین دست و مغز آمدهاند و رفتهاند. حاصل آن این میشود که انگار یکی از صمیمیترین دوستانت نشسته و دارد بعد از مدتها برایت درددل میکند. صادقانه و ساده، عامیانه و بدون تظاهر. حتی فکر اینکه این نوشته من چه تاثیری بر مخاطب میگذارد هم در میان نیست. مستقیمترین حالتی که یک حرف بر روی کاغذ از دل برمیآید و بر دل مینشیند. این هم لینک آن در بالاترین با تشکر از بروبکس بالاترین.
مارس 11, 2008 در t 3:32 ق.ظ
زیبا بود