خطر در نبود عقلانیت است و بس

جهانگرد عزیز در پای مطلب «هرچه می‌خواهد بشود بشود، ما جای‌مان امن است» فرموده:

سلام
پست جالب وتامل برانگیزی زده اید متشکر از دقتتان
اما دوست عزیز یک سئوال دارم آن اینکه:
ایرانیانی که خارج از مرزهای جغرافیایی ایران واقعی زندگی میکنند_ واینکه چرا در خارج از این مرزها هستند را هم فاکتور میگیریم _ایا سزاست که از طوفان در امان باشند وبقیه همنوعان وهموطنان وهمزبانان وهمفرهنگان وهمشهری ها وهزاران هم… دیگر که ما دونفر را خواه نا خواه به هم مربوط کرده در خطر رها سازند ؟
ایا سزاست که در ایران اقلیتی اکثریتی را که شاید دخالتی در بوجود امدن حکومت حاکمه را نداشته اند اما الان محکوم این حکومت هستند را رها سازند؟
با شما خارج نشینان خوش نشین همنوا وهم صحبت بوده وهستم اما دوست عزیز اگر در ایران کسی را که مشروب خورده عربده کشی کرده وشلاق خورده را می بینید ودم از حقوق بشر اما روستاییان وکارگران زحمت کش را که می میرند ودم بر نمی آورند فراموش می کنید شما شاید دلتان تنها به حال آزادی هایی که گفتید ونداشتید تنها بسوزد اما برای مردم اصلا نمی سوزد!!!! با تشکر
———————————-

خدمت‌ شریف‌شان عرض می‌کنم که:

اول از همه از لطفی که به من دارید و عنایت‌تان صمیمانه سپاسگزارم. اما بعد باید بگویم که آدم عاقل جلوی طوفان نمی‌ماند. یا فرار می‌کند (مثل امثال من) یا به دنبال سرپناه می‌گردد (مثل همان ساکنان ایران غیر رسمی). این یک مکانیسم دفاعی است که بشر برای بقای خودش دارد. اگر اجازه بدهید باید اضافه کنم که هموطنان من و شما در خارج کشور از «طوفان» در امان نیستند. لازم باشد بفرمائید تا چند خطی در باب اینکه امر «مهاجرت» چه فشارهای روحی و روانی‌ای به فرد وارد می‌کند خدمت‌تان تقدیم کنم. مسئله شاید «نوع طوفان» باشد، یکی با طوفان برف بهتر کنار می‌آید یکی با طوفان باران و یکی با طوفان به همراه گردباد. آنی که خارج کشور است نتوانسته -به هر دلیلی- با طوفان موجود در کشورش کنار بیاید ولی دلیل نمی‌شود که در ساحل امن پایش را انداخته‌ باشد روی پایش و مشغول نوشیدن شربت باشد.

اما اگر اجازه بدهید باید عرض کنم که من (شخصا) تنها یک خطر برای ایران می‌بینم و بس. نه موشک‌های نشانه رفته آمریکا و اسرائیل خطر هستند برای ما و نه همسایگان تشنه به خاک‌مان تهدیدی مخرب به حساب می‌آیند و نه بودن جمهوری اسلامی یا حکومت پادشاهی و نه حتی بنا شدن تهران بر روی دو سه گسل بزرگ و نه بالارفتن قیمت نفت و نه پائین آمدن آن و نه هیچ از این دست. من خطر واقعی را در جامعه‌ای می‌بینم که از هر هفت نفرش یک نفر بی‌سواد مطلق است و نمی‌تواند اسم خودش را هم بنویسد. خطر در آنجاست که در چنین جامعه‌ای تیراژ یک کتاب به زحمت به پنج‌هزار می‌رسد. خطر واقعی «عدم توانائی بکار انداختن مغز و فکر کردن در بخش بسیار بزرگی از جامعه ایران» است. عدم وجود چیزی بنام «عقلانیت» در شالوده کارهائی که ما (خودم را عرض می‌کنم) می‌کنیم است که هم جان می‌گیرد از مردمان‌مان و هم مُلک و مملکت برباد‌ده است.

همین عدم وجود عقلانیت است که باعث می‌شود هفده میلیون نفر مردم از بین یک «دزد» و یک «آدم ناشناس» رای خود را به آن آدم ناشناس بدهند و بعد بنشینند و توی سر خود بزنند که ما چقدر بدبختیم، این بابا دیگر از کجا آمد! هیچ‌کدام از این آدم‌ها حاضر نیستند کلید خانه خود را برای یک ساعت هم که شده به فردی ناشناس بدهند اما به راحتی کلید مملکت خود را از ترس آن «دزد» تقدیم یک «ناشناس» می‌کنند. جالب است که هیچ‌کس هم اسلحه نگذاشته بوده پشت کله این مردمان که بیا و به فلانی رای بده. این عصاره «عقلانیت» موجود در جامعه ما است. با عرض معذرت باید عرض کنم که من معتقد نیستم که اقلیتی حاکم هستند بر اکثریتی. ابدا. بنظر من اکثریت مردم کشور ما عضو حزب «عقل رو ولش» هستند و این اکثریت بر من و شمای اقلیت حاکم می‌باشند. و این خطری است از هر بمب اتمی‌ای خطرناک‌تر.

و اما این خطر را چگونه می‌توان رفع کرد؟ راه حل کوتاه مدت ندارد. در دراز مدت هرکدام از ما که به این خطر واقف و آگاه هستیم باید سعی کنیم «عقلانیت» را در زندگی شخصی خود بیاوریم. از چیزهای کوچک مثل اینکه «کیسه آشغال را که زودتر از ساعت نه شب بگذاری دم در گربه پاره‌اش می‌کند و آشغال پخش خیابان می‌شود، پس من نباید آشغال را چند ساعت قبل از آمدن مامور شهرداری دم در بگذارم» بگیر تا برسی به اموری مثل «آیا صلح و سازش با اسرائیل در کوتاه مدت و دراز مدت به نفع جامعه ما است یا نه؟». و این چیزی نیست که من خارج نشین بتوانم به هموطن داخل کشورم «یاد» یا حتی «نشان»ش بدهم.

«عقلانیت» که باشد می‌توان تصمیم گرفت که آیا مشروب خوردن کار خوبی است یا بدی، عربده کشی کار خوبی است یا بدی، مجازات کار بد چه باید باشد و برای نجات جان آن بیست و خورده‌ای هزار نفر که در جاده‌ها هر سال می‌میرند یا آن روستائی بدبخت یا آن کارگر بیچاره چکار باید کرد. «عقلانیت» است که به ما نشان می‌دهد «آزادی» یعنی چه و حد و حدود آن کدام است. بدون «عقلانیت» در به همین پاشنه می‌گردد که تا کنون گشته، نه از دست ما خارج نشین‌ها کاری بر می‌آید و نه از دست شما داخل نشین‌ها و نه از دست موشک‌های عمو جرج بوش مامانی.

 

 

برچسب‌ها: پاسخ