این «آخوندها»

من کاری به کار این «آخوندها» ندارم. این‌ها همه‌شان … و … و … هستند. من با اینها کاری ندارم. من یک مسلمان هستم و راه خودم را می‌روم. نماز خودم را می‌خوانم، روزه خودم را می‌گیرم و به دستورات دینی خودم عمل می‌کنم. کاری هم به کار «آخوندها» ندارم.
———————-

این حرف از ریشه و بن ایراد دارد و یک مغلطه بیشتر نیست. از کجا می‌دانی که نمازت را چگونه باید بخوانی؟ جز این است که همین «آخوندها» ترتیب و توالی نماز خواندنت را به تو یاد داده‌اند؟ روزه می‌گیری بر طبق احکامی که «آخوندها» قرن‌ها امانت‌دار آن احکام بوده‌اند. به زنت/مردت حلال می‌شوی و بچه‌هایت حرام‌زاده نیستند بخاطر اینکه صیغه عقد را یک «آخوند» با «عربی صحیح» خوانده. مسلمان هستی چون مطابق با دستوراتی که «آخوندها» می‌گویند شهادتین را بر زبان آورده‌ای. حد و حدود حجاب زنت را «آخوندها» تعریف کرده‌اند، مسئولیت مردت در قبال تو (مثلا نفقه) را «آخوندها» تشریح می‌کنند. زندگی و تاریخ دینت و آدم‌های بزرگ و مقدس آن را هم «آخوندها» برایت تعریف کرده‌اند. وقتی به دنیا می‌آئی در گوش تو اذان می‌گویند، همان اذانی که «آخوندها» بر اینکه چه در آن گفته‌شود و چه نشود نظارت داشته‌اند، وقتی می‌میری به شیوه خاصی در کفن پیچانده‌ می‌شوی و در قبر قرار می‌گیری، همانطور که «آخوندها» دستورش را داده‌اند.

«آخوندها» خوب هستند یا بد کاری ندارم. دستورات دینی را درست و صحیح به مردم آموزش داده‌اند یا نه هم به من مربوط نمی‌شود. اما هر آنکس که خود را «مسلمان» می‌داند از دستورات دینی‌ای پیروی می‌کند که «آخوندها» (چه شیعه چه سنی‌اش) بیان کرده‌اند. هرکس هم که مسیحی است از دستورات دینی‌ای پیروی می‌کنند که کشیشانش برایش می‌گویند. آن هم که یهودی است مطابق آنچه که خاخام‌های دینش صلاح می‌دانند زندگی می‌نماید.

امکان ندارد که تو خود را مسلمان بدانی و بعد بگوئی با «آخوندها» کاری نداری. انگار که من در شهری زندگی کنم و بگویم که من با «شهرداری» شهرم کاری ندارم. امور آب و برق و نظافت و کوچه و خیابان و مغازه و رفت و آمد شهر من را «شهرداری» تعیین و کنترل می‌کند. امور دینی تو ی مسلمان را هم «آخوندها» می‌گردانند. یک مسلمان نمی‌تواند از «آخوند» بی‌نیاز باشد، شتر سواری که دولا دولا نمی‌شود جان من.