آیا قوانین تابعیت کشورمان را خوانده‌ایم؟ (این مطلب طنز نیست)

اگر قانون می‌دانید لطفا قدری من خنگ را راهنمائی کنید که آیا برداشتم از این قضایا درست است یا خیر. منبع من هم سایت سفارت ایران در آتن است. گمان می‌کنم معتبر باشد. بخش‌های رنگی زیر سوالات من هستند.

قانون مدني
ماده 976 : اشخاص ذيل تبعه ايران محسوب مي شوند :
۱) کليه ساکنين ايران به استثناي اشخاصي که تبعيت خارجي آنها مسلم باشد. تبعيت خارجي کساني مسلم است که مدارک تابعيت آنها مورد اعتراض دولت ايران نباشد.
۲) کساني که پدر آنها ايراني است اعم از اينکه در ايران يا در خارجه متولد شده باشند. (یعنی وجودی بنام «مادر» در تبعیت فرد مساوی کشک است؟)
۳) کساني که در ايران متولد شده و پدر و مادر آنها غير معلوم باشند.
۴) کساني که در ايران از پدر و مادر خارجي که يکي از آنها در ايران متولد شده بوجود آمده اند.
۵) کساني که در ايران از پدري که تبعه خارجي بوجود آمده و بلافاصله پس از رسيدن به سن هجده سال تمام لااقل يکسال ديگر در ايران اقامت کرده باشند (یعنی فرضا من پدرم تبعه کشوری دیگر بوده ولی من متولد ایران هستم. تا سن هجده سالگی من تبعه ایران محسوب نمی‌شوم؟ حتی اگر تمام هجده سال را در ایران زندگی کرده‌ باشم؟) والا قبول شدن آنها به تابعيت ايران بر طبق مقرراتي خواهد بود که مطابق قانون براي تحصيل تابعيت ايران مقرر است.
۶) هر زن تبعه خارجي که شوهر ايراني اختيار کند. (عکس آن چه؟ ظاهرا اگر زن ایرانی با مرد خارجی (فرض کنید مسلمان حتی) ازدواج کند شوهر او تبعه ایران نمی‌شود)
۷) هر تبعه خارجي که تابعيت ايران را تحصيل کرده باشد.
تبصره: اطفال متولد از نمايندگان سياسي و کنسولي خارجه مشمول فقره 4 و5 نخواهد بود.

ماده 983 : درخواست تابعيت بايد مستقيما يا توسط حکام يا ولات به وزارت امور خارجه تسليم شده و داراي منضمات ذيل باشد:
o– سواد مصدق اسناد هويت تقاضا کننده و عيال و اولاد او. (بنظر شما زبان این ماده قانونی بوی «نا» نمی‌دهد؟ «سواد مصدق»ت را بردار و بیاور. «عیال» و نه حتی «زن» یا «همسر». احتمالا در همین حول و حوش‌ها از «قبله عالم» و «جان‌نثاران رکاب» هم صحبت کرده‌ است)
o– تصديق نامه نظميه داير به تعيين مدت اقامت تقاضا کننده در ايران و نداشتن سوء سابقه و داشتن مکنت کافي يا شغل معين براي تأمين معاش. (مگر ما هنوز «نظمیه» داریم؟ منظورش «کلانتری» است یا «مقر نیروی انتظامی»؟)

و اما در پای «ماده 988 :اتباع ايران نمي توانند تبعيت خود را ترک کنند مگر به شرايط ذيل:» بند چهارمش که دیگر محشر است:
۴- خدمت تحت السلاح خود را انجام داده باشند. (آیا شما بعنوان یک ایرانی که سالها در ایران زندگی کرده تا بحال شنیده‌ بودید که کسی بگوید «خدمت تحت السلاح»؟ راستی آیا داداشت، کامیار، از خدمت تحت السلاح آمد یا نه؟ در زمان خدمت تحت السلاح چقدر به او حقوق می‌دهند؟ پادگان محل خدمت تحت السلاحش کجاست؟ آیا اکنون که فهمیده‌اید چنین چیزی در قانون کشور بعنوان «خدمت زیر پرچم» یا «خدمت نظام وظیفه» بکار رفته خنده‌تان نگرفته؟ آیا جای پای ادبیات قاجاری را در قوانین جاری مملکت می‌بینید پس از نزدیک به صد سال؟)
—————-
خوب دیگر بس است. علاقه داشتید دنباله‌اش را بخوانید. حالا خودتان را بگذارید جای یک قاضی یا وکیل در کشورمان. شغل شما این است که مطابق چنین ادبیاتی و چنین قوانینی حکم کنید یا از طرفین دعوا دفاع نمائید. من فکر می‌کنم «گیج شدن» عبارت بسیار مودبانه‌ای باشد برای آنچه ذهن انسان دچارش خواهد شد.

اگر می‌بینیم گاهی  یک قاضی حکمی صادر می‌کند که مرغ پخته لای برنج را هم به خنده می‌اندازد یادمان نرود که یک پای قضیه همین قوانین نیمه‌قاجاری/نیمه پهلوی با سس و مزه اسلامی هستند. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم که اگر کار مملکت به دست خود من هم بود شاید خیلی بهتر از حضرات اداره‌اش نمی‌کردم.

حالا این حرف‌ها به کنار. شما مدیر مسئول بخش دادن تابعیت در وزارت خارجه ایران باشید حاضر هستید با این قوانین کار کنید؟ یا همان روز اولی که به این سمت منصوب شدید اول در اتاق‌تان را می‌بندید یک شکم سیر به ریش این قانون و فهم و شعور قانون‌گزار آن زمان می‌خندید بعد در اتاق را باز می‌کنید و به اکبر آقا آبدارچی دستور یک چائی دبش را می‌دهید؟