با لباس بوگندو به مهمانی رفتن برای آدم احترام نمی‌آورد

همین‌بود که چند وقتی ننوشتم. قضیه مثل یک گلوی چرکی و باد کرده در ذهن‌ من مانده‌بود و نمی‌دانستم چگونه می‌توانم آن را مطرح کنم. مسئله «احترام به عقائد دیگران» را می‌گویم. بسیاری از مردم هستند که اعتقادات‌شان نه‌ تنها «غلط» بلکه «مسخره» و حتی «شرم‌آور» است. من نمی‌دانم که چگونه می‌توان به عقائدی در حد اعتقادات قرون وسطائی «احترام» گذاشت. این به کنار، بعضی عقائد «تهدید کننده» دیگران هستند. در پست قبلی سعی کردم از انواع مختلف «غلط»، «مسخره»، «شرم‌آور»، «تعصبی» و «تهدیدکننده» این اعتقادات مثال‌هائی بیاورم.

یکی دانستن قورباغه و گوزن «غلط» است. ساخته‌شدن بمب‌اتم در زمان ناپلئون «مسخره» بنظر می‌آید. انسان‌هائی با رنگ پوست متفاوت با خویش را درجه دو و سه دانستن «شرم‌آور» است. پدربزرگ خویش را عاقل‌ترین فرد زمان خود بحساب آوردن «تعصب‌آلود» است. و باور اینکه «هرکس به آنچه بحز من اعتقاد دارم معتقد باشد انسان پَستی است که ارزش زیستن ندارد» بسیار «تهدید‌آمیز» می‌باشد. راستش را بگویم من بعنوان یک آدم معمولی نمی‌توانم به چنین اعتقاداتی «احترام» بگذارم. فضای بحث و گفتگو خوب و نیکو است اما نیاز به حداقلی از فهم دوجانبه دارد. این برای من بسیار سخت (و احیانا «ناگوار») است که با کسی شروع به صحبت کنم که معتقد است من (شخص خود من را عرض می‌کنم) ارزش وجودیم از «سوسک» کمتر است چرا که «اعتقادات» او این را به وی دیکته می‌کنند که آدم‌هائی چون من در زمین فساد می‌کنند.

احترام به عقائد دیگران خوب و لازم است اما ما نباید و نمی‌توانیم هر «مزخرف»ی را بعنوان «اعتقاد» بپذیریم یا به دیگران عرضه کنیم و از ایشان بخواهیم به آن احترام بگذارند. «اعتقادات» ما مثل «لباس‌»های ما هستند. قبل از رفتن به مهمانی (و شروع بحث و گفتگو) بهتر است چند دقیقه‌ای در آئینه به خود و لباس‌مان نگاه کنیم و سعی کنیم لباس آراسته و تمیز بپوشیم. وقتی شپش و بید در لابلای لباس‌های ما خانه کرده‌اند و شش ماه است رخت تن‌مان را نشسته‌ایم، نمی‌توانیم از مردم انتظار «احترام» داشته‌باشیم. با بر تن کردن «اعتقادات» تمیز و مرتب و شسته رُفته به دیگران نشان می‌دهیم که ما برای خودمان احترام قائل هستیم، آنگاه این وظیفه ایشان است که به ما «احترام» بگذارند.

تا وقتی من معتقد هستم که عربستان از سیبری خنک‌تر است، دیگران به من به چشم یک آدم احمق یا مغرض نگاه می‌کنند. برخوردشان با هر دو شِقّ قضیه هم معلوم است. اگر خواهان احترام دیگران به اعتقادات خودمان هستیم باید ابتدا خودمان به اعتقادات خویش احترام بگذاریم.