نتایج بازی امروز ایران و عربستان از دید من

من از بازی امروز ایران و عربستان نتایج زیر را می‌گیرم:

اول) وقتی صدهزار نفر مردم یک جامعه در یک ورزشگاه فریاد می‌کشند که ما این مربی یا سرمربی یا فلان کاره تیم ملی‌مان را نمی‌خواهیم فریادشان به‌اندازه بادگلوی همان آقای محترم هم حساب نمی‌شود چرا که این مردم «متخصص» فوتبال نیستند و بخاطر یک باخت «احساساتی» تصمیم می‌گیرند و «بی‌ظرفیتی» از خودشان بروز می‌دهند. اما به‌محض اینکه این صدهزار نفر مردم شعار مرگ بر آمریکا و اسرائیل سر می‌دهند آنوقت باید با تک‌تک‌شان مصاحبه کرد و شعور بالای سیاسی ایشان را با به‌به و چه‌چه‌ فراوان ستود. اینجا دیگر نه «احساساتی» هستند و نه «بی‌ظرفیت» و نه اصولا ابراز نظر درباره مرگ و محو یک کشور در چندهزار کیلومتر آن‌طرف‌تر از ایشان نیازی به «تخصص» دارد.

دوم) کاسه‌کوزه‌های این شکست تا الان (حدود دو ساعت بعد بازی) بر سر «علی‌دائی» و «محمود احمدی‌نژاد» شکسته شده. باز هم داریم «شکست» و علل آن را در «فرد» می‌بینیم نه در نوع تفکر و مدیریتی که علی دائی را بر می‌داریم علی پروین را می‌گذاریم سر جایش بعد دوباره گندی زده می‌شود علی‌ پروین را بر می‌داریم مثلا کریم باقری را می‌نشانیم آن بالا بعد باز او را بر می‌داریم جواد حسنی را می‌گذاریم بالای سر تیم (اسامی از اینجا به بعد خیالی است) بعد جواد حسنی را بر می‌داریم جواد حسینی را آن بالا نصب می‌کنیم بعد اکبر را به جای اصغر و اصغر را بجای اکبر و ابراهیم را بجای اسماعیل و در نهایت دوباره علی دائی و … این دایره بسته مدیریتی با یک سری آدم معلوم و محدود دور خودش می‌چرخد. یک فلک‌زده‌ای مثل قطبی هم که پیدا می‌شود کاری می‌کنیم که برود آنجا که همین عرب‌های عربستان نی‌ انداختند برای خودش نی بنوازد.

سوم) ظاهرا بزرگواران خاندان عصمت و طهارت (ع) که در سوریه مدفون هستند این‌بار بر خلاف بازی ایران و سوریه به کمک تیم ملی‌ ما و آقای علی دائی نیامدند. تسبیح آقای دائی هم گویا آنتن نمی‌داد ایشان با ملکوت صحبت کنند. امان از این تسبیح‌های عربی مدل جدید! وقتی «بُرد»‌مان را با کمک پیر و پیغمبر و نظر خاص الهی به‌دست می‌آوریم آنوقت است که باخت‌مان یعنی عدم محبوبیت ما نزد ایشان یا قهرکردن انبیاء و اولیاء از ما. بنظر من این یک توهین بزرگ است به آدم‌های مقدسی که در دین‌مان هستند. مقام بزرگان دین را نباید تا حد یک تماشاچی یا طرفدار یا بازیکن مسابقه فوتبال پائین آورد. آنها آمده‌اند برنامه‌ خداوند برای بشریت را به انسان ابلاغ کنند نه اینکه -استغفرالله- بنشینند میان تماشاچی‌ها کف بزنند و سوت و بعد که دیدند کار ما خراب است بپرند وسط میدان شوت بزنند زیر توپ از جانب ما توپ را ببرند توی گل حریف.

چهارم) اگر این تیم ملی ما همین بازی را مقابل مثلا ایتالیا یا اصلا همان پرتغال که هم‌گروه‌مان بود در جام جهانی قبلی می‌کرد جلوی چشم یک میلیارد آدم (ده هزار برابر گنجایش ورزشگاه آزادی) نتیجه‌اش چه می‌شد؟ امروز به میدان آمده‌بودیم که ببریم چرا که به برد نیاز داشتیم. این نهایت توان تیم ملی ما بود. دارم با خودم فکر می‌کنم اگر هم نرفتیم به جام جهانی نرفتیم، به عربستان که ۱ – ۲ ببازیم در مقابل یک تیم اروپائی یا آمریکای جنوبی چه خواهیم کرد با یک چنین بازی‌ای که امروز کردیم؟ شاید من اشتباه می‌کنم. نمی‌دانم.

پنجم) از زاویه‌ای که من این بازی را دیدم باید بگویم که زمین کج بود، توپ مسابقه چندان هم گرد نبود بلکه کاملا بیضوی بود، داور ژاپنی بود که ژاپن معلوم است بزرگترین متحد آمریکا است در خاور دور، دروازه ما یک متر ونیم بزرگتر از دروازه حریف بود، تمام پاس‌ها و شوت‌های عربستان آفساید بودند که داور نمی‌گرفت، یک سیستم پرفشار بر روی زمین عربستان بود که چگالی هوا را در مقابل شوت‌های ما بالا می‌برد و مثل ترمز برای توپ‌های ما عمل  می‌کرد، خط‌کشی‌های زمین ما در هر دو نیمه چندان واضح نبودند و باعث اشتباه بازیکنان ما شدند، مربی عربستان یک «دراز آویز زینتی» به گردن خود آویخته‌بود برای دهن‌کجی به ما، سه روز قبل از بازی از فیفا خواستیم که بخاطر اینکه عربستان در مورد حوادث غزه موضع روشنی نگرفته آنها را سه هیچ بازنده بازی اعلام کنند که متاسفانه با یک توطئه کثیف فیفا چنین چیزی عملی نشد، سروصدای مردم هم در ورزشگاه زیاد بود. با در نظر گرفتن همه این عوامل ما یک گل زدیم. تقوی هم که داریم که بازیکنان عربستان سعودی هیچ‌کدام‌شان تقوی ندارند. پس برنده بازی ما بودیم نه عربستان.

لینک این مطلب در بالاترین