سیاستمدار راستگو، راننده کور

- عجب بساطی شده است. این‌ بابا روز روشن چشم می‌اندازد توی دوربین و دروغ و دغل به‌خورد مردم می‌دهد.
- خوب حالا که چی؟
- که چی ندارد دیگر. سیاستمدار دروغگو نمی‌خواهیم.
- عزیز برادر، یک نگاهی به تاریخ جهان بیانداز و ببین که مدت‌ها است سیاستمدارها به دروغگوئی در نزد مردمان شناخته‌ شده‌اند. آنها هم که صاف و صادق بوده‌اند معمولا یک بلائی یا سر خودشان آورده‌اند یا بر سر کشورشان. استثناء هم البته هست اما سیاستمدار صادق عین نوازنده کر می‌ماند یا راننده کور. کدام سیاست‌مدار را سراغ داری که به مردم کشورش دروغ نگفته باشد؟
- درست است اما آخر این بابا دروغ‌هائی می‌گوید هر یکی اندازه یک فیل است.
- ببین فرض کن این بنده خدا آمده بود و بجای یک سری آمار و ارقام و نمودار در تمام مدت مناظره داشت از «تمدن هخامنشی ایران باستان» و «نقش ایرانیان در تمدن اسلامی» و اینکه «چقدر ایرانیان در دنیای امروز ناز و گوگولی مگولی هستند و سرمنشاء خیر و برکت برای مردمان جهان» صحبت می‌کرد. آنوقت چه؟ آیا باز هم من و شما او را «دروغگو» می‌خواندیم یا خوش‌خوشان‌مان می‌شد که این بابا دارد از ما تعریف می‌کند؟ ما با دروغگوئی یا صداقت سیاستمدارمان مشکلی نداریم. ما آنچه را دوست داریم بشنویم «حقیقت» می‌پنداریم و به آنچه مخالف خط سیر فکری ما باشد می‌گوئیم «دروغ».
- یعنی این بابا تمام حرف‌هایش درست بود؟
- گفتم که ایشان یک سیاستمدار است. بقال نمی‌آید پارچه بنویسد بزند در مغازه‌اش که «ماست من ترش است» آنوقت سیاستمدار بیاید بگوید «اینجا و آنجا را خراب کردم»؟
- بنظر تو مشکل کجاست؟
- مشکل از گوش‌های من و تو است. من و تو دروغ را در جامعه‌مان جا می‌اندازیم و بعد توقع داریم سیاستمداران که تقریبا در تمام دنیا و در کشورهای‌شان به دروغگوئی شهره هستند بیایند و به ما راست و حسینی بگویند که چه گندی زده‌اند یا وضع اقتصادی مملکت به چه میزان خراب است.
ـ یعنی می‌گوئی صداقت جائی در سیاست ندارد؟
- نه دارد و نه چندان صلاح است که داشته‌باشد. اصلا اگر ریاست‌جمهوری (فرضا) بیاید و به مردم بگوید که مثلا نرخ تورم واقعی هفتاد درصد است این خود باعث این نمی‌شود که مردم به بانک‌ها هجوم ببرند و پول‌شان را خارج کنند؟ باعث بر هم خوردن شیرازه اقتصاد کشور نمی‌شود؟ این است که می‌گوید تورم ما مثلا پانزده درصد است یا هجده درصد. اگر فلان امیر یا شاه یا نخست‌وزیر یا رئیس‌جمهور در بهمان کشور فرضی بیاید بگوید «آی مردم ذخیره آرد کشور برای دو روز دیگر کافی است و بس» آیا مردم در جدال بر سر نان یک‌دیگر را در تنور نانوائی نخواهند افکند؟ ناچار است دروغ بگوید و عنوان کند که نخیر وضع نان و آرد کشور هیچ‌وقت به این اندازه خوب نبوده. دروغ ابزار کار یک سیاستمدار است برای کنترل جامعه. تا حالا که همه از این ابزار استفاده می‌کردند خوب بود عدل به همین بابا که رسید بد شد؟ حرف‌ها‌ می‌زنی‌ها.