ته دره احساس درد است و مرگ، نه غرور

یک سوال (که توسط استادی گرانقدر از من به عمل آمد ولی متاسفانه نتوانستم پاسخم را خدمت شریف شان عرض کنم. راستش هیبت حضور در محضر استاد دهان این حقیر را دوخته بود):
شما از اینکه کشورتان دارد پنجه می کشد توی روی ابر قدرتی چون آمریکا و دارد به تکنولوژی هسته ای و سلاح اتمی می رسد احساس غرور نمی کنید؟ حتی یک کم ته دل تان؟
پاسخ:

خیر قربان، بنده از اینکه سوار بنزی باشم آخرین مدل که دارد در جاده چالوس با سرعت دویست کیلومتر در ساعت ویراژ می دهد و قیقاجی می رود نه تنها احساس غرور نمی کنم بلکه می خواهم یک نیش ترمز بزند و من را پیاده کند تا پای پیاده ادامه مسیر بدهم. شاید باقی هفتاد میلیون جمعیت کشور بقدر کافی شجاع هستند که چنین خطری را قبول کنند و بر احساس آن نام «غرور» بگذارند ولی من ترسو هستم و می گویم مردن در ته دره مردن در ته دره است، چه در بنز باشم و چه در ژیان. خیر قربان، از ته دره رفتن احساس غرور نمی کنم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: