پاسخ زود هنگام به قطعنامه تحریم چرا؟

یادتان می آید که این تابستانی که گذشت نه تابستان قبلش اروپائی ها یک بسته از مشوق های مختلف به ایران پیشنهاد دادند و در ازای آن خواهان تعلیق غنی سازی شدند؟ یادتان هست که ضرب العجلی برای ایران تعیین کرده بودند ولی ایران گفت که «نه. نخیر. ما در فلان موقع خودمان پاسخ شان را خواهیم داد» و حدود یک ماهی بعد از انقضای مهلت اروپا ایران جواب خود را به پیشنهاد کنندگان داد؟
حالا که تا بیست و سوم فوریه (اوائل اسفند) وقت داریم که به قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد جواب آری یا نه بدهیم آقای خامنه ای گفته است که «ملت ايران بدون ترديد از حق خود نمي‌گذرد و مسئولان هم حق ندارند از اين دستاورد بزرگ صرف نظر كنند. »

حالا این که اصولا این موضع گیری به نفع کشور است یا به ضرر آن به کنار، چرا از حالا با این قاطعیت به قطعنامه پاسخ داده می شود؟ از همین الان همانهائی که قطعنامه تحریم را تصویب کردند راه می افتند و مذاکره می کنند و یار و یارگیری می نمایند تا پس از انقضای مهلت مقرر قطعنامه بعدی سریع السیر روی میز اعضای شورای امنیت بیاید. حالا مثلا چی می شد که سه روز مانده به آخر ضرب العجل این موضع را بیان می کردیم تا یک دو سه ماهی اعضای شورای امنیت بروند با هم مذاکره کنند که باید چه بکنند؟ ما الان به آنان یک ماه و نیم وقت بیشتری نسبت به خودمان داده ایم. چرا؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: