خدای مادر

نمیدانم کجا این را خواندم ولی در کتابی نقل قول شده بود از خانم محققی که معتقد است: «آن وجودی که ما آن را «خدا» می‌دانیم همانی است و همان صفات و مشخصاتی را دارد که مادرمان تا سن سه‌سالگی‌مان به آن اعتقاد داشته». به دیگر سخن مادران ما برداشت‌های خودشان از وجودی بنام «خدا» را وارد ذهن ما کرده‌اند و این «خدا»ی آنان است که تا سه سالگی‌مان «نوع» و «صفات»ش در ذهن ما تثبیت می‌شود و غالبا تا آخر عمرمان با ما می‌ماند.
اگر خدائی که مادر من (نوعی) قبول داشته خدائی «انتقام گیر» و «جبار» بوده، من نیز در اعماق وجودم به چنین خدای انتقام گیری اعتقاد دارم. اگر خدای مادر من خدائی «مهربان» و «بخشنده» بوده، رافت او در جان من نیز جاری است. اگر خدای مادر من خدائی بوده که با دقت تمام «آلت تناسلی» مردم را کنترل می کرده، خدای من نیز همواره توجه‌اش به «آلت تناسلی» من است و منتظر نشسته که من را به این خاطر تنبیه کند. اگر خدای مادر من خدائی بوده که آدمها را در مواقع نیاز تنها می‌گذاشته، خدای من نیز من را فراموش می‌کند.
شخصا تشابهات زیادی بین آنچه «خدای مادر» من است و برداشت خودم از «خدا» می‌بینم. البته صحبت مذکور در بالا را نه تائید می‌کنم و نه تکذیب ولی در مورد خودم قسمت‌های عمده‌ آن صدق می‌کند. برایم جالب است بدانم آیا شما نیز چنین تشابهاتی را در زندگی خود حس می‌کنید یا نه؟
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: