یک توضیح لازم

شرمنده همه دوستانی که به هر دلیلی به اینجا سر می‌زنند هستم. من را ببخشید. زمانی که برای خواندن و نوشتن و سر زدن و کامنت گذاشتن و جواب کامنت دادن و بالابازی و این حرف‌ها دارم در طول روز به زحمت به دو ساعت می‌رسد، آن هم دو ساعتی که تکه تکه در طول روز پخش شده‌اند.

سابقا در شیفت کاریم چند ساعتی بی‌کاری مطلق داشتم که معمولا بصورت دو ساعت صبح و یک ساعت و نیم بعد‌ از ظهر بود. اما اکنون حداکثر زمان آزاد من سرکار حدود یک ساعت صبح است و اگر بتوانم در باقی روز چند دقیقه‌ای را از این‌طرف و آن‌طرف بدزدم. بعد از ظهر هم که به خانه می‌رسم نمی‌فهمم چه می‌شود که به سه سوت عقربه‌های ساعت روی ده شب می‌رسند و هشدار می‌دهند که فلانی اگر مثل بچه آدم آماده به رختخواب رفتن نشوی، فردا صبح نمی‌توانی زود از خواب بیدار شوی‌ها! زمان آزاد من در خانه غالبا در آشپزخانه و یا در پای ماشین رختشوئی می‌گذرد. باقیش هم در صف خروجی سوپر مارکت و به انتظار دادن پول و بردن مایحتاج به خانه.

منتی بر هیچ کدام از دوستان نازنینی که اینجا می‌آیند نیست، سهل است ایشان حق دارند بخاطر حضورشان بر من منت بگذارند. غرض نه غُرغُر است و نه گلایه. ابدا. فقط می‌خواهم بگویم که اگر کم می‌نویسم و یا نوشته‌هایم قرص و محکم نیستند و یا نا منظم شده‌ام دلیلش دلسردی از کار و یا غرور کاذب آدمی که دو نفر برایش دست می‌زنند نیست. زمانم کم است و پراکنده. امکان تمرکزم به حداقل رسیده و در بسیاری موارد یک نوشته را در چهار – پنج نشست کامل می‌کنم که طبعا نه یک دست است و نه استخوان‌دار.

نخیر، به هیچ وجه قصد تعطیل اینجا را ندارم. من به نوشتن احتیاج دارم و به اینکه دوستان خوبی چون شما نظرات‌تان را به من بگوئید تا بتوانم زاویه دید شما را درک کنم. بخاطر همه اشکالاتی که این چند وقته در کارم پیش‌آمده از شما عذر می‌خواهم و امیدوارم از دست من کلافه نشده باشید.

با تقدیم احترام
ققنوس

Advertisements

یک پاسخ to “یک توضیح لازم”

  1. پژ Says:

    ققنوس عزيز،
    به سهم خودم هميشه مشتاق خواندن نوشته‌هاي شيرينت هستم. گاه گاهي كامنتي ميگذارم ولي نه هميشه كه هميشه حرفي براي اضافه كردن نيست! ليك اينها نه براي آن است كه مجبور و متعهدت كنم به خواندن نوشته‌هاي خودم يا كامنت گذاشتن برايم! براي لذتي است كه از نثر شما مي‌برم. اول براي خودم است، بعدا به خاطر شما و دوستي مجازي كه داريم.
    از سوي ديگر، همه به نوعي مشغوليم و درگير زندگي نامجازي. سزا نيست كه بخواهيم از ديگري كه زندگي‌اش را ول كند و چون ما دوست داريم نوشته هايش بخوانيم، از كار و بارش بماند و وقتش را به ما اختصاص دهد. لطف شماست كه وقت ميگذاري! وظيفه‌اي نيست 🙂

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: