بحث و تفسیر خبر در صدای آمریکا

وحشتناک است. خیلی زشت. بسیار بیشتر از آنچه سرکار خانم «نگار سلیمانی» فرموده‌اند. برنامه مصاحبه تلویزیون صدای آمریکا با آقایان دستمالچی، دکتر خوانساری و دکتر حقیقی در تاریخ یکشنبه‌ ۳۰ دی‌ماه امسال بنظر من یک … بود (به دنبال لغت می‌گشتم برای چند دقیقه‌ای، پیدا نکردم، چیزی در مایه‌های «افتضاح»، «شکست»، «فاجعه» و یا از این دست). بنظر من قضیه فراتر است از یک مجری و سه میهمان که مدام در حرف یک‌دیگر می‌پرند و اجازه صحبت به دیگری را نمی‌دهند.

مشکل اول از یک زمینه فرهنگی می‌آید. متاسفانه ما هنگام بحث بیش از آنکه بخواهیم «اتحاد» و «نقاط مشترک» در بحث بیابیم سعی در «خط‌کشی» و «منفک کردن» خود و نظرمان از دیگری داریم. ما بحث نمی‌کنیم که به هم نزدیک شویم، ما بحث می‌کنیم که نقاط خاکستری بین ما و دیگران تبدیل به نقاط سیاه و سفید بشوند. ما پل نمی‌سازیم برای درک متقابل از نظرات یک‌دیگر، ما پل‌ها را خراب می‌کنیم و هرکدام خوشحال هستیم که در دو سوی آب به تنهائی بر روی سرزمین فکری خودمان ایستاده‌ایم و حاکم آن قطعه کوچک و محدود هستیم. نهایت تلاش‌مان هم این است که برویم سرزمین فکری دیگری را بگیریم. خواهان دوستی و حسن همجواری بین دو فکر نیستیم.

مشکل دوم بنظر من تلاش برای «حدس زدن» منظور طرف مقابل است. جوک آن همشهری من را حتما شنیده‌اید که راه می‌افتد برود دم خانه دوستش پولی قرض بگیرد و در طول راه تمام سناریو‌های منفی و مثبت قضیه را در ذهنش می‌آورد و مدام با خود تکرار می‌کند تا وقتی که زنگ می‌زند و دوستش در را باز می‌کند و این بنده خدا که در میان یک سناریوی منفی است در جواب سلام او بدون توجه به دنیای واقعیت می‌گوید «سلام و زهرمار، پولت هم بخورد توی سرت». ما بیش از آنکه فشار ذهنی خودمان را بگذاریم برای «فهم» آنچه طرف مقابل می‌گوید سعی می‌کنیم او را «حدث» بزنیم. عباراتی مثل «حرف من این است…»، «منظور من این است که …» و از این دست (که فراوان بود در برنامه فوق) بیانگر سوء برداشت طرف مقابل است.

مشکل سوم سطح گفتگو است. در برنامه‌ای که شرکت کنندگان با مدارک بالای علمی و یا تخصصی نشسته‌اند و صحبت می‌کنند باید معلوم باشد مخاطب برنامه چه کسانی هستند. شک ندارم در مدارج عالی علمی هر سه نفر شرکت‌کننده در این بحث ولی آقای دکتر حقیقی سعی داشت به زبان آکادمیک عدد و رقم و امتیاز و جدول و بصورت مستند و مستدل صحبت کند که مسلما مردم عادی متوجه منظور ایشان نخواهند شد، آقای دستمالچی سعی داشت با زبان همه فهم مخاطبان یک برنامه عامه پسند تلویزیونی منظورش را بیان کند که بناچار در چاله و دست اندازهای تخصصی می افتاد  و آقای دکتر خوانساری تلاش می‌کرد با زبان دیپلوماتیک یک مذاکره کننده‌ سیاسی با قضایا برخورد کند. شک ندارم اگر هر سه این آقایان دور میز شام نشسته بودند بسیار بهتر زبان هم را متوجه می‌شدند. اشکال را از تهیه‌کنندگان صدای آمریکا می‌دانم که ظاهرا نمی‌دانسته‌اند مخاطب برنامه چه کسانی قرار است باشند.

مشکل چهارم مدیریت ضعیف آقای چالنگی و پاسخ نابجای آقای دکتر حقیقی به این مدیریت بود. مدیریت یک برنامه زنده میزگرد فوق‌العاده سخت است و بنظر من آقای چالنگی علیرغم صدا و چهره مناسب برنامه، در گرداندن برنامه چندان موفق نیست. از سوی دیگر ظاهرا آقای دکتر حقیقی هم می‌خواست به هر نحو که شده حرف خودش را بزند بدون توجه به اینکه در یک برنامه میزگرد این مجری (مدیر) برنامه است که به نمایندگی از طرف شنوندگان و بینندگان برنامه حق این را دارد که از کسی بخواهد صحبت کند یا توضیح بیشتری بدهد و یا اینکه صحبت نکند (بماند که آقای چالنگی ظاهرا به نمایندگی از طرف مدیران خودشان داشتند این کار را می‌کردند).

مشکل پنجم معلوم نبودن هدف نهائی بحث بود. قرار بود در میزگرد تفسیر خبر یکشنبه، برنامه به کجا برسد؟ هدف چه بود؟ خط دادن به مردم برای اینکه رای بدهند یا ندهند؟ ارائه نمونه‌های تاریخی دموکراسی در اروپا؟ سرنگونی حکومت ایران؟ بیان حقایق؟ فحش دادن مودبانه به حکومت ایران؟ تعریف و تمجید از حکومت ایران؟ اگر گروهی متخصص دور یک میز جمع می‌شوند و درباره موضوعی صحبت می‌کنند باید معلوم باشد که بعد از یک ساعت یا دو ساعت یا یک هفته یا شش ماه قرار است به کجا برسند و در طول این مدت باید در چه راستائی گام بردارند. متاسفانه این برنامه از همان اول دچار یک سردرگمی عجیب و کامل بود.

خدا کند که از این به بعد هم در این تلویزیون و هم در برنامه‌های تلویزیون‌های داخل ایران بتوانیم برنامه‌هائی ببینیم که سرمشق باشند برای آدم‌های عادی جامعه. من یکی که خیلی در طول این برنامه خجالت کشیدم.

Advertisements

4 پاسخ to “بحث و تفسیر خبر در صدای آمریکا”

  1. یوجین Says:

    اینا خیلی بدبخت تر و احمق تر از چیزی هستن که بشه نقدشون کرد! اینا رو فقط می شه ( با شرمندگی ) رید

  2. شبیر Says:

    مطلب خیلی جالبی بود که از طریق «وبگرد» در «روز آنلاین» دیدم و ادامه اش را خوندم. تنها خواستم درخواست کنم مطلب را یکبار ویرایش کنید برای مثال در بخش «مشکل دوم» کلمه «حدس» با س نوشته میشود نه با ث. با آرزوی تندرستی و پیروزی برای شما و در ضمن به شما پیوند دادم
    ———————-

    شبیر عزیز

    لطف بسیار کردید. شرمنده شما بخاطر غلط املائی. بر من ببخشائید این کم سوادی را. ممنون از تذکرتان. اصلاح کردم.

    باز هم متشکرم

  3. نيما Says:

    با سلام
    دوست عزيز مطلب را خواندم جالب و توانايي شما وقلم خوب شما را رساند
    متاسفانه به دليل فصل امتحانات برنامه فوق را نديدم
    اما بايد بگويم علي الخصوص به آن دوستي كهبا نام يوجين كامنت داده بود بگويم صداي امريكا هر چه باشد حداقل آن اينست كه به شعور مخاطب احترام گذاشته و همه جانبه خبر را تفسير و مخاطب را روشن مي كند نه خبر داخل كه اول تا آخرش سانسور و جهت دهي به سمتي خاص و هالو فرض كردن مخاطب
    اندكي فكر كن و جو گير نشو
    در زندگيت منصف باش

  4. sara Says:

    هرچيز بگندد نمكش ميزنند واي به روزي كه بگندد نمك

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: