جنایت در حق کودکان خود در جنگ

شما جوانی هستید بین سنین ۴۰-۲۰ (زن یا مرد بودن‌تان مهم نیست) ساکن سرزمینی بنام «فلسطین» یا «اسرائیل» (هرکدام که می‌خواهید) می‌باشید که حدود ۶۰ سال است با همسایه دیگر خود (و احیانا با باقی همسایگانش) درگیر جنگ‌های خونینی است. به دلیل اینکه شما در سنین «باروری» قرار دارید امکان دارد که بتوانید فرزند یا فرزندانی بدنیا بیاورید. یک سری از احتمالات را لیست کرده‌ام. باقی را شما بفرمائید.

اول) بدون توجه به اینکه ۶۰ سال آدم کشی بین دو سرزمین (یا دو قومیت) بوده و افق روشنی برای صلح وجود ندارد شروع به ساختن بچه می‌کنید. دلیل‌تان هم این است که «حالا کو تا این بچه بزرگ بشود. شاید تا آن موقع صلح شد». در این صورت یا صلح نمی‌شود و فرزند عزیز شما را همواره خطر مرگ و نابودی تهدید می‌کند (در واقع هدیه شما به فرزندتان «هراس» است) یا صلح می‌شود و بچه شما باید تا آخر عمرش آجر و خشت ببرد و فعلگی بکند تا خراب‌کاری‌های دو نسل و خرده‌ای را جبران کند. هدیه شما به فرزندتان «یک عمر فعلگی» خواهد بود.

دوم) برای اینکه یک وقت خدای ناکرده سرزمین عزیز‌تان (چه فلسطینی باشید چه اسرائیلی) آدم کم نیاورد شروع به ساختن بچه می‌کنید تا وقتی بزرگ شد یا سرباز بشود برود بجنگد و بکشد یا سرباز بزاید و بر تعداد ارتشیان سرزمین‌تان بیافزاید. آنوقت اگر دشمن آمد سروقت «سربازان آینده» سرزمین شما و آنها را کشت فریاد‌تان را به آسمان بلند می‌کنید که «عدالت الهی» کجا رفته و ما چقدر بدبختیم. البته در این صورت شما بدبخت نیستید چون حرجی بر مجانین نیست!

سوم) خواهان یک زندگی عادی هستید که صبح بروید سر کار و عصر بیائید پهلوی خانواده و بچه‌های‌تان و شب ببرید‌شان پارک و برای‌شان بستنی بخرید. به این دلیل دست به کار درست کردن بچه می‌شوید. مبارک است ولی در این صورت شما ظاهرا یک آدم «متوهم» هستید که صدای جنگ و افتادن بمب در اطراف‌تان را نمی‌شنوید. در دنیای خودتان خوش هستید که یکی از همان بمب‌ها عزیزان شما را تکه تکه می‌کند و شما برای مدت چند روز از دنیای توهم خویش به جهان واقع پرتاب می‌شوید تا بعد که مجددا به دنیای خیالی خود باز گردید.

چهارم) با خود می‌گوئید «آدم مگر چند سال زنده است؟ ۶۰ سال است که همین وضع است. مادر و پدر من هم من را زیر همین بمب‌ها پس انداختند. مگر من «چه ام» است که نباید بچه داشته‌باشم؟ چرا خودم را از مزایا و شادی‌های جهان محروم کنم؟ برو برویم». در این صورت به احتمال قوی یا روزی بدن‌ تکه‌تکه شده فرزندتان را در آغوش می‌کشید یا ناچارید به تلخی از هم جدا شوید و هرکدام ساکن گوشه‌ای از دنیا گردید یا فرزندان‌تان را بزرگ کنید و به جنگ بفرستید. آفرین بر شما که «شادی‌های جهان» را به کانون خانواده خود آورده‌اید!

پنجم) آدم عاقلی هستید که می‌دانید با درست کردن بچه زیر بمب و موشک و راکت در واقع «گوشت دم توپ» برای هیولای جنگ درست کرده‌اید. صبر می‌کنید تا کار جنگ به یک سامانی برسد و بعد بچه درست می‌کنید.

ششم) باورهای مذهبی‌ یا قومی‌تان به شما حکم می‌کنند از هیچ راه و روش جلوگیری‌ای استفاده نکنید. «برو برویم، حالش را ببر». در این صورت … (به دلیل توهین‌آمیز بودن باقی جمله، امکان آوردن آن در اینجا نیست!)

سوال کلی: وقتی آدم‌ها در میانه جنگی که نه ابتدای آن پیداست و نه انتهای آن گرفتار می‌آیند آیا «داشتن فرزند» برای آنان جنایت نیست؟ فلسطین و اسرائیل یک نمونه خوب است. هر دو ملت سال‌ها است در ترس و لرز و خون و مرگ دست‌وپا می‌زنند. اگر من (نوعی) ساکن یکی از این دو سرزمین باشم آیا دلم می‌خواهد که فرزندم هم در چنین منجلابی گرفتار بیاید که من آمدم؟

Advertisements

4 پاسخ to “جنایت در حق کودکان خود در جنگ”

  1. متتی Says:

    به هیچ عنوان منطق درستی نیست. پس لابد در ایران به دلیل وضع اقتصادی خراب یا در آمریکا به دلیل احتمال تصادف با ماشین یا فساد اخلاقی احتمالی و .. نباید بچه دار شد؟!

  2. کورش Says:

    به نظرم ادامه زندگی با ناامیدی سخت ترین کار دنیا است . بچه درست کردن سر جای خودش اینطور که توصیف کردی بهتر بود بپرسی چرا خودکشی نکنند ، اگرچه متاسفانه چندسالی است عملیات انتهاری راه و رسم گروهی از این جماعت افسرده شده .
    از طرفی عادت را فراموش نباید کرد ، کودکی که در این التهاب روزمره رشد کرده به اندازه کودک متولد شده در ناز و نعمت شکننده نیست ؛ شمار مهاجرین این جوامع هم قابل ملاحظه است .

  3. بوف بصير Says:

    حرف‌تان دور از منطق نیست. ولی آن‌ها که آن‌جا زندگی می‌کنند، وقت فکر کردن به این چیزها را ندارند. در آن هیری ویری هم که نمی‌توان .اندوم ماندوم درستی گیر آورد و به کار بست. اصلا وقت این چیزها را ندارند. شب خسته و کوفته از از سنگ‌پرانی یا گلوله‌پرانی بر می‌گردند؛ در رختخواب می‌روند و …
    در میان این احتمالاتی هم که بر شمردید، احتمال دوم را قوی‌تر می‌دانم. زیرا با منطق بنیادگرایی دینی (چه اسلامی و چه یهودی) سازگارتر است.

  4. اولاد Says:

    حقيقت اش را بخواهيد يكي از عمده ترين دليلي كه با گذشت چند سال از ازدواج و فشار دو خانواده تابحال به بچه دار شدن فكر نكرده ايم زندگي در ج.ا است. تصور اينكه فرزندم در مهدك كودك قران ياد بگيرد و سر صف شعار الله اكبر خامنه اي رهبر سر دهد چندش آور است!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: