افکار مغشوش من

خیلی احمقانه است که من با نگاه به «اسمایلی»‌های خندان یا گریان یا لبخند‌زن غرق شادی و احساس می‌شوم؟ خیلی سبکی است که من وقتی «سگ» می‌بینم دلم می‌رود برای نگاه کردن در چشم‌هایش و به صاحبش حسودیم می‌شود؟ خیلی سبک‌سری است که من وقتی کودکی می‌بینم دوست دارم هم‌سن او باشم و با او بازی کنم؟ یکهوئی آب بروم مثل این کارتون‌ها و هم اندازه او بشوم و دور حوض به دنبال هم بدویم با تفنگ پلاستیکی. خیلی دیوانگی است که من با سنجاب‌ها حرف می‌زنم؟ خیلی وقت آزاد دارم که می‌نشینم روی اینترنت عکس‌های گربه‌ها را نگاه می‌کنم و قربان صدقه‌شان می‌روم؟ خیلی مغز خر خورده‌ام که موجودی بنام «خر» برایم زیبا است با آن چشم‌های درشت و معصوم؟

نمی‌دانم اما یک چیزی در درون احساس من است که وادارم می‌کند به دنیا و به حیوانات و به انسان‌ها و به عکس‌ها و به فیلم‌ها و به جزئیات هر چیزی مثل یک کودک نگاه کنم. شاید عجیب نیست که اولین خاطره‌ای که بیاد دارم از زمان تاتی‌تاتی کردنم است که با برادر بزرگ‌ترم داریم روی کف زمین بازی می‌کنیم. این تنها خاطره است از آن دوران اما هست.

شاید هنوز رشد نکرده‌ام. شاید هیچ‌وقت رشد نکنم. شاید من کودکی هستم در قد و قواره یک آدم بزرگ کچل شکم گنده. یا یک آدم بزرگ شکم گنده که از غار کودک‌بودن رانده شده و اکنون می‌ترسد اولین میمون انسان‌نمائی باشد که در بیرون غار زندگی می‌کند. راستی اولین انسانی که تصمیم گرفت یا ناچار شد در بیرون غار زندگی کند شب اولش چه احساسی داشت؟ می‌دانست که دارد یک تحول عظیم در جهان ایجاد می‌کند؟ مسلما نمی‌دانست. اگر گرگی یا حیوانی سر رسیده بود و این آدم را می‌خورد آیا پیشرفت جامعه بشری به مدت ده‌ها هزار سال به تاخیر نمی‌افتاد؟ شاید هم افتاد؟ یعنی جائی که الان ما هستیم به یک گرگ در ده‌ها هزار سال پیش و اینکه یک شب برود شکار یا نرود بستگی دارد؟

اما همه اینها چه ربطی به شمای خواننده اینجا دارد؟ خودم هم نمی‌دانم فقط ببینید که در ذهن من چه غوغائی برپا است و بدون نیاز به فکر کردن از کجا به کجا می‌رسم. توجه دارید که برای یک نوشته منطقی با سر و ته درست و حسابی باید چقدر در ذهن خودم بکاوم و بگردم؟ اگر اشتباه نکنم به موارد شدید این اختلال ذهنی می‌گویند «پریش‌ افکاری».

منتی نیست بر شما دوست عزیز. از شما متشکرم که من را تحمل می‌کنید با همه افکارم و با همه بچگیم. بروم بخوابم شاید خواب یک خرس قهوه‌ای ناز را ببینم. مدل آن‌ها که در کارتون‌های والت‌دیسنی دهه ۶۰ میلادی بودند. آنوقت من و او با هم می‌رویم بازی. شما هم نگران نباشید که این محمد بنده خدا خل شده. خیلی بهتر یا بدتر از شب‌های دیگرش نیست. یک لحظه نقاب «سیاسی» و «اجتماعی» خودش را از صورتش برداشته دارد این‌ها را می‌نویسد. حالش دوباره خوب (شاید هم بد؟ که می‌داند؟) می‌شود می‌آید از فلان عارضه در قلب نظام اقتصادی سیاسی کشور انتقاد می‌کند. اصلا مگر نمی‌شود همبازی خرس‌ها بود و در مورد وضع کشور هم نظر داشت؟

Advertisements

6 پاسخ to “افکار مغشوش من”

  1. عادل رحیمی Says:

    سلام وبسایت جالبی داری من رو لینک میکنی رنکم 4

  2. وحید Says:

    سلام

    ای کاش انسانی که از غار بیرون آمده بود ، همان زمان در غار را برای همیشه می بست تا خیلی زمان بعد کسی حال و هوای غار رفتن به سرش نمی زد .

    ——————–

    وحید جان سلام
    نگو این حرف ها را عزیز برادر می گیرند می اندازندت توی همان غار.
    با تشکر
    محمد

  3. سروش Says:

    جمله ی اولت رو که خوندم میخواستم بیام کامنت بذارم بگم که ولی من با دیدنشون حسشون رو پیدا میکنم که دیدم علامت سوال گذاشتی و منظورت اینه که تو هم احساسش رو داری. من هم مثل تو این احساسات رو که درباره شون نوشتی دارم.
    ————————
    سروش عزیز سلام
    خدا را شکر که من تنها نیستم. حالا شدیم دو نفر. احتمالا خیلی های دیگر هم هستند که مثل من و تو از این چیزهای کوچک زندگی آنقدر ذوق زده می شوند که نگو و نپرس. بگردیم پیدای شان کنیم.

    با تشکر
    محمد

  4. Ali D Says:

    Ghoghnoos Jaan, pool kojast azize baradar? Ehsas mehsas ro vel kon
    Ali D

  5. Mr\'James Says:

    این از لطف شماست ممنون
    ———-
    جیمز جان تو چکار می کنی که این کامنت هایت یک راست می روند جزء «اسپم»ها؟ اینکه شوخی بود ولی باز هم کامنت تو از اسپم باکس سر در آورد. شما به بزرگی خودتان من و این سیستم فکسنی را ببخشید. در ضمن از محبتی که به من داری سپاسگزارم.

    با تقدیم احترام
    محمد

  6. کودن با استعداد Says:

    There is a kid inside all of us. Those who keep it alive, get more joy out of their life. At least that’s what I think.
    ———————
    Dear TalentedMoron,

    You know what? I sometimes am afraid of confessing that I look at the world as a kid. I try to keep my kid alive and away from the eyes of those who don’t have one inside their hearts.

    Thank you,
    محمد

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: